وقتی به بازیاش نگا میکنم خندم میگیره

یادته یه روزی توی یه بازی وقتی دستامون تو دستای بچه ها بود بعضیامون دستمون جدا میشد و از بازی بیرون میشدیم؟

نمیدونم شاید حقه ی کناریمون بود که دستمون رو ول میکرد یا شایدم لیاقت و عرضه ی ادامشو نداشتیم

هر چی بود اون روزا گذشت اما حلقه ی عشق و زندگی هنوز می چرخه

خدا کنه جدا نشیم

سلامی با بوی شرمندگی

میدونم خیلی وقته اینجا چیزی ننوشتم . نمیدونم درس رو بهونه کنم یا دلم رو . به هر حال ببخشید

الان چند روزیه که فارغ التحصیل شدم . چند روز پیش که دیدم یکی از دوستام داره تند تند توی وبلاگش مطلب میکاره . یه دفه یه طوریم شد . احساس کردم ....

ولش کن

امیدوارم بازم بتونم غلتک خودکارم رو که الان چند وقتیه جوهر روش خشک شده بچرخونم و بازم بنویسم

اما با دلم چه کنم

درخت . پاهایی که پشت سر هم جای خودشون رو روی سنگای پیاده رو نقاشی میکنن . نیمکت. دستایی که توی جیب خالی خوابیدن . زاینده رود . لبهایی که اروم تکون میخورن . پل. چشمایی که توی نگاهش خیره میشن . برگ . قلبی که تنها امید من بود .

امشب کنار آب با خانوادش بود . منم روی یه نیمکت کز کرده بودم و به صدای قلبم گوش میدادم .  

نمی دونم چرا چند وقتیه دستم به قلم نمیره

همیشه فکر میکردم کسایی که عاشقن از دوری و خستگی قلم رو توی دستشون میگیرن و از غم و غصه ها مینویسن اما کار من بر عکسه

از وقتی دلم رو قلاب کردم به دیوار دلش دیگه دستم به قلم نمیره

نمیدونم شاید مریض شدم

شایدم کمی عاشق

سلام

اينبار ميخوام خودم حرفي نزنم

اين متني كه اينجاست رو عزيز ترين دوستم به من يادگاري داد (م.م)

اقتباسي از اخوانه :

دوست داشتني ترين فصل:

فصل من را سلطان فصلها نامند

چرا كه او از فصلها جداست

و خود يكه و تنها چون اسب طلايي در سرزمين قلبها ميتازد

آسمانش را سخت در آغوش گرفته  و از فراق ياران گريان است

باران غريبانه نويد خود را سر ميدهد

و باد آن را به گوش طبيعت ميرساند

و طبيعت جامه ي خود را به او پيشكش ميكند

چرا كه او پادشاه فصلهاست

در انتظار بهاري نيست

و خود بهار عشاق است

                                (م.م)

 

زاده ميشويم در روز گاري غريب

و در ژرفاي سكوت دست و پا ميزنيم

 با قلبي بزرگ به دستي خسته عشق ميورزيم

پاي ميگذاريم

با جويدن عشق را درون رگها جاي ميكنيم

ميتپيم و همراه زمان قلب كوچك ميشود

بزرگ ميشويم

واينبار با كلام با زبان عشق مي ورزيم

و قلب براي لختي باز جان ميگيرد

ميتپيم

سياه ميشود يا سپيد

شب سپيد فرا ميرسد

قلب ديگر نميتپد

اما اي كاش عشق با قلب نميرد

 

سلام
توي نظري كه براي مطلب قبليم گذاشته بودين گفته بودين بنويسم مرهم به جاي مرحم
اين روزا كه از رحم و انصاف جز خدا كس ديگه اي نيست كه قصه بخونه
اين روزا كه معرفت زير سنگاي نقاشي بچه ها هم پيدا نميشه
اخه دل من ديگه مرهم ميخواد چه كار كنه
دل من مرحم ميخواد


+
فنجون نيمه پر قهوه
لباي خشكم
چشماي ترم
ميز به هم ريخته ي كافي شاپ كه هنوز بوي عطرش اطراف اون رو پر كرده
صندلي كنار رفته ي كنار ميز كه هنوز جاي عرق سرد تنش روي اون خشك نشده
خنده ي دو تا آدم مثل خودم كه يه كم اون طرف تر لبهاي ترشون رو نوازش ميكنند
چه قدر هوا سرده ، بهتره پاشم برم تا قرار بعدي دير نشده

چقدر سنگم

سلام                                                                                                                                 بالا خره این امتحانای این ترم تموم شدن و من میتونم بازم بیام و روی ترک های دلتون مرحمی از نمک بگذارم

 

 

امشب بالا خره داستان چشمهای خیره شده توی تابلویی که استاد بزرگ علوی قلمش رو دست استاد ماکان داده بود تموم کردم

نمیخوام در مورد داستان چیزی بگم چون حرف زیاد و مجال کم

میخوام راجع به ضمیمه ای که آخر کتاب بود بگم

زندگی نامه ی استاد علوی که با عنوان ((میخواستم نویسنده شوم )) آخر کتاب اومده بود . توی اون استاد روند داستان نویسی و اینکه با کسایی مثل صادق ها و ....  نشسته تا نویسنده بشه حرف زده .میدونید جالبش کجاس اینه که هر کتابی رو که میگه نوشتم میگه اونو نوشتم که نویسنده بشم اما نشدم .نمیدونم اگه استاد نویسنده نبود پس باید واژه ی نویسندگی رو با چی معنا کرد؟

به هر حال یادش گرامی و روحش شاد

من کتابی دارم در دل

جلدش سختی و درد

کاغذش برگ بلور

جوهرش مهر وجود

ونامش عشق

مدتی است لای ورقهای کتابم گم شده ام

هر چه میگردم سپیدیست

چیزی نیست

نامی نیست

مینشینم

به امید امید

به پرستوی دلم مینگرم

و کتاب را ٬ می گذارم باز

تا مگر این پرستو بنگارد بر برگ

نامی از جنس وجود

منتظر هستم

تا بلندای حضور